Rafał Czajkowski

1:24 !

Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy:
z nich zaś naj­więk­sza jest miłość.
1 Kor 13,13

Dziś, przy paskud­nej pogo­dzie, odro­bina poezji. Nieco melan­cho­lij­nie, tro­chę zadzior­nie i wbrew. Dla roz­rywki, ćwiczeń umy­sło­wych i pobu­dze­nia głęb­szej reflek­sji pro­po­nuję Andrzeja Bursy roz­wi­nię­cie trzech wspo­mnia­nych, fun­da­men­tal­nych war­to­ści. Continue reading »

Jakiś czas temu zachę­ca­łem do zapo­zna­nia się z teo­rią szczę­ścia, dziś pro­po­nuję sys­te­ma­tyczny i prak­tyczny porad­nik szczę­śli­wego życia. Zagłębiwszy się w lek­turę pro­szę nie daj­cie się zwieść odno­śni­kom do ówcze­snej, socja­li­stycz­nej rze­czy­wi­sto­ści. Jak w każ­dej książce, tak i w tej odbija się kli­mat epoki. Zresztą dla ludzi mło­dych będzie on i tak nie­czy­telny — choć zawsze można spy­tać rodzi­ców co też autor miał na myśli. Continue reading »

To jest straszny film. Ma w sobie coś z Nagiego lun­chu (1991) i eXi­stenz (1999) i nic dziw­nego, w końcu łączy te filmy osoba reży­sera i sce­na­rzy­sty, ale Videodrome jest zde­cy­do­wa­nie bar­dziej nie­po­ko­jący. Film jest nieco tylko młod­szy ode mnie, dla­tego użyte pod­czas jego pro­duk­cji efekty spe­cjalne mają nic albo nie­wiele wspól­nego z kom­pu­te­rem. A trzeba przy­znać, że efek­tów spe­cjal­nych jest sporo. Dziś może wyda­wać się nieco archa­iczny nawet nie przez te ana­lo­gowe efekty, tylko przez poru­szany temat. A może jesz­cze bar­dziej przez jego ide­olo­giczne kono­ta­cje. Continue reading »

Chcę zapro­po­no­wać nowy cykl wpi­sów. Część sza­now­nych czy­tel­ni­ków pamięta zapewne uro­cze bajeczki z pięk­nymi ilu­stra­cjami z serii: Poczytaj mi mamo! Jakoś nie mam prze­ko­na­nia do współ­cze­snych publi­ka­cji tego typu. Dlatego dzi­siaj chciał­bym przypomnieć/przytoczyć jedną z bajek opu­bli­ko­wa­nych w tej serii pt. Dlaczego kotka prze­sia­duje w kuchni? Nie będzie to dokładny cytat, raczej przy­wo­ła­nie tre­ści, na ile pamięć mi służy. Continue reading »

Książka ta, prze­wi­dziana dla fizy­ków, napi­sana na pod­sta­wie wykła­dów wygła­sza­nych przez Carnapa od 1946 w Chicago i od 1953 w Los Angeles nie­sie ogrom bar­dzo pod­sta­wo­wych prze­my­śleń i traf­nych roz­wią­zań licz­nych pro­ble­mów meto­do­lo­gicz­nych, z któ­rymi bory­kają się wszy­scy chyba naukowcy-empiryści. Rozdziały doty­czące meto­do­lo­gii pomiaru tem­pe­ra­tury, roz­cią­gło­ści i czasu są war­to­ściowe wg mnie nie tylko dla fizy­ków. Z przed­sta­wio­nym posta­wie­niem wspo­mnia­nych wyżej zagad­nień powinni się zapo­znać rów­nież, a może przede wszyst­kim psy­cho­lo­go­wie, socjo­lo­go­wie, antro­po­lo­dzy. Continue reading »

Temat jest wbrew pozo­rom poważny. I bar­dzo poważ­nie potrak­to­wany. Któż z nas nie chce być szczę­śliwy? Władysław Tatarkiewicz oddał nie­długo po II woj­nie (pierw­sze wyda­nie oddano do druku w 1947) w nasze ręce bar­dzo rze­telną i pod wie­loma wzglę­dami do dziś trafną ana­lizę szczę­ścia. Motto książki sta­nowi cytat z Etyki niko­ma­chej­skiej: „Wystarczy może, jeśli opra­co­wa­nie naszego przed­miotu osią­gnie ten sto­pień jasno­ści, na jaki przed­miot ten pozwala; nie we wszyst­kich bowiem wywo­dach trzeba szu­kać tego samego stop­nia ścisło­ści“. Co nie zna­czy, że nie należy się sta­rać osią­gać coraz lep­szego stop­nia jasno­ści wywodu choćby metodą kolej­nych przy­bli­żeń. Continue reading »

Przyznaję, że zosta­łem zewnętrz­nie zachę­cony, żeby nie powie­dzieć namó­wiony, do prze­czy­ta­nia tej książki. Treść nieco potwier­dziła nie­które moje prze­ko­na­nia i wsparła nie­które obser­wa­cje. Generalnie zro­biła na mnie duże wra­że­nie. Nie zna­czy to jed­nak, żebym był tą książką zachwy­cony. Mam swoje zastrze­że­nia. Widzę nato­miast dobry sens dla podob­nych publi­ka­cji, szcze­gól­nie dla świe­żych i prze­ję­tych poten­cjalną rolą terapeutki/y absolwentek/ów psy­cho­lo­gii. Continue reading »

Czytanie książki Братья Карамазовы, z róż­nych wzglę­dów trzeba będzie odło­żyć, więc żeby wra­że­nia z oglą­da­nia filmu cał­kiem nie osty­gły, piszę. Kto zna treść ten wie, kto nie zna, może się znie­chę­cić obję­to­ścią. Dlatego bez opo­rów będę się posłu­gi­wał frag­men­tami i zdra­dzał ele­menty fabuły. Ale zacznijmy od tech­ni­ka­liów. Gra aktor­ska zarówno cze­skich jak i pol­skich akto­rów nie pozo­sta­wia nic do życze­nia. Jest tak dobrze, że można się zupeł­nie oddać sma­ko­wa­niu tre­ści. Continue reading »

Niedawno zadano mi takie pyta­nie i przy­znam, że naj­ła­twiej mi było o defi­ni­cję przez wska­za­nie, choć wcale nie byłem taki pewny swego. Dlatego posta­no­wi­łem się nad tema­tem zasta­no­wić i zapro­sić Szanownych Czytelników do dys­ku­sji na ten temat. Zacznijmy od tego co mówią słowniki:

cham­stwo: 1. zbiór cech nale­żą­cych do chama; brak kul­tury 2. dawn. pogard. chłopi, lud

Słowo cham pocho­dzi od imie­nia Chama — syna Noego. W Księdze Rodzaju (9:1–29) jest opi­sana sytu­acja, kiedy Cham  zacho­wuje się nie­dy­skret­nie wobec sła­bo­ści ojca, za co zostaje prze­klęty, a jego potom­stwo osa­dzone w naj­niż­szej war­stwie spo­łecz­nej. Pomijając już fakt, że wska­zany frag­ment długo słu­żył za uspra­wie­dli­wie­nie sztyw­nych podzia­łów kla­so­wych usta­no­wio­nych jakoby boskim porząd­kiem świata, jed­no­cze­śnie ustala oby­dwa przy­wo­łane zna­cze­nia. Continue reading »