Rafał Czajkowski

Film był cie­kawy, do pew­nego momentu. Całe szczę­ście, że ten moment był dość bli­sko końca. Styl ryso­wa­nia postaci może bar­dziej usys­te­ma­ty­zo­wany niż w Animal Kingdom, ale podobny. Nie wiem czy pole­cać, bo z jed­nej strony film mówi o bar­dzo oczy­wi­stych rze­czach, z dru­giej zaś mówi o nich w bar­dzo ładny i nie­oczy­wi­sty spo­sób, z trze­ciej strony poru­szane są tematy trudne do głę­bo­kiego zro­zu­mie­nia, a łatwe do powierz­chow­nego oce­nia­nia, z czwar­tej i ostat­niej już film miał być próbą dotknię­cia pro­blemu trud­nego szcze­gól­nie dla Amerykanów. Proponuję więc bez reko­men­da­cji zoba­czyć i oce­nić samo­dziel­nie albo (bo się nie powstrzy­mam i będzie psuja): Continue reading »

Dziś dla odmiany — pio­senka. Jaromír Nohavica — Petěrburg z płyty „DIVNÉ STOLETÍ“ (1996). Temat stary jak świat (a świat jest tak stary jak tylko ludzie z roz­ma­itymi pomo­cami pamię­tają). Pokazuje, że nie tylko Europa jest mała, ale też, że w róż­nych spra­wach ludzie są do sie­bie bar­dzo podobni. Może dla­tego tak pod­kre­ślają to, co ich różni. Continue reading »

Chyba bar­dziej się zain­te­re­suję kinem austra­lij­skim. Na film wybra­łem się tro­chę z głu­pia frant i żeby czymś cie­ka­wym wypeł­nić sobie czas. Nie spo­dzie­wa­łem się, że będzie tak cie­ka­wie. Film dość lako­nicz­nie opi­sany zachę­cił mnie głów­nie tym, że nie był kome­dią ani animką. Miał to być thril­ler kry­mi­nalny, był tam też nie­zbyt udol­nie użyty przy­miot­nik „psy­cho­lo­giczny“. Po obej­rze­niu mogę ten film szcze­rze pole­cić. Continue reading »

Dawno nic nie pisa­łem. Czekam cier­pli­wie na komen­tarz Jakuba do mojego teraz przed­ostat­niego wpisu. Ja z kolei pew­nie powi­nie­nem się przyj­rzeć temu co On zro­bił ze swoim sie­cio­wym wize­run­kiem. Poza tym smażą się nowe wpisy. Niektóre doj­rze­wają już jakiś czas i myślę, że skoro będę teraz miał tro­chę czasu, to mogę je dopie­ścić i opu­bli­ko­wać. Continue reading »

Guid leges sine mori­bus vanae pro­fi­ciunt?
Cóż warte są puste prawa bez oby­cza­jów?
Horacy

Nie mam tele­wi­zora. Z wyboru. Od mniej wię­cej 10 lat TV oglą­dam spo­ra­dycz­nie, przy­pad­kowo i to raczej z nostal­gii — jedyne, na co można liczyć w publicz­nej TV, to powtórki fil­mów. Także nie bar­dzo mnie doty­czą roz­grywki poli­tyczne, które odby­wają się za pośred­nic­twem szkla­nego okienka (teraz coraz czę­ściej LCDowego lub LEDowego). W tem bło­go­sła­wio­nem sta­nie nie mam oka­zji zgłę­biać niu­an­sów infor­ma­cji poda­wa­nych drogą tele­wi­zyjną. Prasę, jeśli czy­tuję, to co naj­wcze­śniej przed­wczo­raj­szą. Możliwe, że nie jest to wła­ściwe oby­wa­tel­skie zacho­wa­nie. Możliwe też, że nie­źle izo­luje mnie od bez­myśl­no­ści, krót­ko­wzrocz­no­ści i ego­istycz­nych inte­re­sów roz­e­mo­cjo­no­wa­nych ludzi. Pewnie od wielu innych, tym razem war­to­ścio­wych rze­czy rów­nież, ale one z upły­wem czasu nie dewa­lu­ują tak łatwo. Zdążę. Continue reading »

Festiwal Animacji Teatralnej i Filmowej 2010. Jeden bar­dzo udany week­end. Żałuję, że  nie mogłem uczest­ni­czyć we wszyst­kich wyda­rze­niach zwią­za­nych z Festiwalem, nie­ko­niecz­nie też we wszyst­kich chcia­łem uczest­ni­czyć. A było tak: Continue reading »

Ivan: Zatem, jaki cel sobie wyzna­czysz? Co byś chciał zro­bić?
Adam: [iro­nicz­nie, odkła­da­jąc ogry­zek] Chcę upiec cia­sto.
Ivan:[jak naj­bar­dziej poważ­nie] Świet­nie, upie­czesz szar­lotkę! To będzie Twoje zadanie.

Wydawałoby się pro­sta histo­ria — neo­na­zi­sta zwol­niony warun­kowo tra­fia do para­fii gdzie ma być reso­cja­li­zo­wany nim wyj­dzie na wol­ność. Niby wystar­czy wytrzy­mać te trzy mie­siące, nie anga­żo­wać się, nie nabroić też jakoś bar­dzo by spo­koj­nie móc wró­cić na łono swo­jej grupy i do swo­jego daw­nego życia. Już na początku jed­nak robi się trudno. Continue reading »

Film, któ­rego obej­rze­nie zupeł­nie nie­po­trzeb­nie odwle­ka­łem. Zachęcony recen­zją Jakuba oraz licz­nymi opi­niami zna­jo­mych w końcu się wybra­łem. I nie zawio­dłem się … tak bar­dzo. Film jest bar­dzo spraw­nie zro­biony, bar­dzo ładnie zagrany ale… Przed obej­rze­niem, od ludzi któ­rzy film oglą­dali, usły­sza­łem, że fabuła jest tak zor­ga­ni­zo­wana, że jed­nako wspiera dwie moż­liwe inter­pre­ta­cje i że na koniec nic dobit­nie i jed­no­znacz­nie nie zostaje powie­dziane. Continue reading »

Książka Antoniego Kępińskiego pt. „Psychopatie“ została po raz pierw­szy wydana w 1977r. Publikacja została wzno­wiona w 2001r., uzu­peł­niona i zak­tu­ali­zo­wana o odno­śniki biblio­gra­ficzne do dzieł prze­tłu­ma­czo­nych na język pol­ski od czasu pierw­szego wydania.

Książka prze­zna­czona jest dla osób zain­te­re­so­wa­nych psy­cho­pa­to­lo­gią. Ze względu na spo­sób wpro­wa­dza­nia facho­wej ter­mi­no­lo­gii (skru­pu­latne tłu­ma­cze­nie ter­mi­nów, obra­zo­wa­nie przy­kła­dami, metaforyzowanie)dobrze się ją czyta nawet oso­bom nie zaawan­so­wa­nym w dzie­dzi­nie psy­chia­trii czy psy­cho­lo­gii kli­nicz­nej. Continue reading »

Świetny film dzi­siaj widzia­łem. Podejrzewałem, że może być jak w Gladiatorze albo 300. Byłem przy­jem­nie zasko­czony, bo film miał inte­re­su­jącą fabułę i był bar­dzo ładnie zagrany. Historia może nie jest tak popu­larna jak opo­wia­da­nie o bitwie pod Termopilami, ale jest cie­ka­wym gło­sem w dys­ku­sji jak wie­rze­nia i wyzna­nia wpły­wają na bieg histo­rii i roz­wój nauki. Continue reading »