Rafał Czajkowski

1:24 !

Temat jest wbrew pozo­rom poważny. I bar­dzo poważ­nie potrak­to­wany. Któż z nas nie chce być szczę­śliwy? Władysław Tatarkiewicz oddał nie­długo po II woj­nie (pierw­sze wyda­nie oddano do druku w 1947) w nasze ręce bar­dzo rze­telną i pod wie­loma wzglę­dami do dziś trafną ana­lizę szczę­ścia. Motto książki sta­nowi cytat z Etyki niko­ma­chej­skiej: „Wystarczy może, jeśli opra­co­wa­nie naszego przed­miotu osią­gnie ten sto­pień jasno­ści, na jaki przed­miot ten pozwala; nie we wszyst­kich bowiem wywo­dach trzeba szu­kać tego samego stop­nia ścisło­ści“. Co nie zna­czy, że nie należy się sta­rać osią­gać coraz lep­szego stop­nia jasno­ści wywodu choćby metodą kolej­nych przy­bli­żeń. Continue reading »

Czytanie książki Братья Карамазовы, z róż­nych wzglę­dów trzeba będzie odło­żyć, więc żeby wra­że­nia z oglą­da­nia filmu cał­kiem nie osty­gły, piszę. Kto zna treść ten wie, kto nie zna, może się znie­chę­cić obję­to­ścią. Dlatego bez opo­rów będę się posłu­gi­wał frag­men­tami i zdra­dzał ele­menty fabuły. Ale zacznijmy od tech­ni­ka­liów. Gra aktor­ska zarówno cze­skich jak i pol­skich akto­rów nie pozo­sta­wia nic do życze­nia. Jest tak dobrze, że można się zupeł­nie oddać sma­ko­wa­niu tre­ści. Continue reading »

Niedawno zadano mi takie pyta­nie i przy­znam, że naj­ła­twiej mi było o defi­ni­cję przez wska­za­nie, choć wcale nie byłem taki pewny swego. Dlatego posta­no­wi­łem się nad tema­tem zasta­no­wić i zapro­sić Szanownych Czytelników do dys­ku­sji na ten temat. Zacznijmy od tego co mówią słowniki:

cham­stwo: 1. zbiór cech nale­żą­cych do chama; brak kul­tury 2. dawn. pogard. chłopi, lud

Słowo cham pocho­dzi od imie­nia Chama — syna Noego. W Księdze Rodzaju (9:1–29) jest opi­sana sytu­acja, kiedy Cham  zacho­wuje się nie­dy­skret­nie wobec sła­bo­ści ojca, za co zostaje prze­klęty, a jego potom­stwo osa­dzone w naj­niż­szej war­stwie spo­łecz­nej. Pomijając już fakt, że wska­zany frag­ment długo słu­żył za uspra­wie­dli­wie­nie sztyw­nych podzia­łów kla­so­wych usta­no­wio­nych jakoby boskim porząd­kiem świata, jed­no­cze­śnie ustala oby­dwa przy­wo­łane zna­cze­nia. Continue reading »

Film był cie­kawy, do pew­nego momentu. Całe szczę­ście, że ten moment był dość bli­sko końca. Styl ryso­wa­nia postaci może bar­dziej usys­te­ma­ty­zo­wany niż w Animal Kingdom, ale podobny. Nie wiem czy pole­cać, bo z jed­nej strony film mówi o bar­dzo oczy­wi­stych rze­czach, z dru­giej zaś mówi o nich w bar­dzo ładny i nie­oczy­wi­sty spo­sób, z trze­ciej strony poru­szane są tematy trudne do głę­bo­kiego zro­zu­mie­nia, a łatwe do powierz­chow­nego oce­nia­nia, z czwar­tej i ostat­niej już film miał być próbą dotknię­cia pro­blemu trud­nego szcze­gól­nie dla Amerykanów. Proponuję więc bez reko­men­da­cji zoba­czyć i oce­nić samo­dziel­nie albo (bo się nie powstrzy­mam i będzie psuja): Continue reading »

Dziś dla odmiany — pio­senka. Jaromír Nohavica — Petěrburg z płyty „DIVNÉ STOLETÍ“ (1996). Temat stary jak świat (a świat jest tak stary jak tylko ludzie z roz­ma­itymi pomo­cami pamię­tają). Pokazuje, że nie tylko Europa jest mała, ale też, że w róż­nych spra­wach ludzie są do sie­bie bar­dzo podobni. Może dla­tego tak pod­kre­ślają to, co ich różni. Continue reading »

Chyba bar­dziej się zain­te­re­suję kinem austra­lij­skim. Na film wybra­łem się tro­chę z głu­pia frant i żeby czymś cie­ka­wym wypeł­nić sobie czas. Nie spo­dzie­wa­łem się, że będzie tak cie­ka­wie. Film dość lako­nicz­nie opi­sany zachę­cił mnie głów­nie tym, że nie był kome­dią ani animką. Miał to być thril­ler kry­mi­nalny, był tam też nie­zbyt udol­nie użyty przy­miot­nik „psy­cho­lo­giczny“. Po obej­rze­niu mogę ten film szcze­rze pole­cić. Continue reading »

Guid leges sine mori­bus vanae pro­fi­ciunt?
Cóż warte są puste prawa bez oby­cza­jów?
Horacy

Nie mam tele­wi­zora. Z wyboru. Od mniej wię­cej 10 lat TV oglą­dam spo­ra­dycz­nie, przy­pad­kowo i to raczej z nostal­gii — jedyne, na co można liczyć w publicz­nej TV, to powtórki fil­mów. Także nie bar­dzo mnie doty­czą roz­grywki poli­tyczne, które odby­wają się za pośred­nic­twem szkla­nego okienka (teraz coraz czę­ściej LCDowego lub LEDowego). W tem bło­go­sła­wio­nem sta­nie nie mam oka­zji zgłę­biać niu­an­sów infor­ma­cji poda­wa­nych drogą tele­wi­zyjną. Prasę, jeśli czy­tuję, to co naj­wcze­śniej przed­wczo­raj­szą. Możliwe, że nie jest to wła­ściwe oby­wa­tel­skie zacho­wa­nie. Możliwe też, że nie­źle izo­luje mnie od bez­myśl­no­ści, krót­ko­wzrocz­no­ści i ego­istycz­nych inte­re­sów roz­e­mo­cjo­no­wa­nych ludzi. Pewnie od wielu innych, tym razem war­to­ścio­wych rze­czy rów­nież, ale one z upły­wem czasu nie dewa­lu­ują tak łatwo. Zdążę. Continue reading »

Festiwal Animacji Teatralnej i Filmowej 2010. Jeden bar­dzo udany week­end. Żałuję, że  nie mogłem uczest­ni­czyć we wszyst­kich wyda­rze­niach zwią­za­nych z Festiwalem, nie­ko­niecz­nie też we wszyst­kich chcia­łem uczest­ni­czyć. A było tak: Continue reading »

Ivan: Zatem, jaki cel sobie wyzna­czysz? Co byś chciał zro­bić?
Adam: [iro­nicz­nie, odkła­da­jąc ogry­zek] Chcę upiec cia­sto.
Ivan:[jak naj­bar­dziej poważ­nie] Świet­nie, upie­czesz szar­lotkę! To będzie Twoje zadanie.

Wydawałoby się pro­sta histo­ria — neo­na­zi­sta zwol­niony warun­kowo tra­fia do para­fii gdzie ma być reso­cja­li­zo­wany nim wyj­dzie na wol­ność. Niby wystar­czy wytrzy­mać te trzy mie­siące, nie anga­żo­wać się, nie nabroić też jakoś bar­dzo by spo­koj­nie móc wró­cić na łono swo­jej grupy i do swo­jego daw­nego życia. Już na początku jed­nak robi się trudno. Continue reading »