Rafał Czajkowski

Temat jest wbrew pozo­rom poważny. I bar­dzo poważ­nie potrak­to­wany. Któż z nas nie chce być szczę­śliwy? Władysław Tatarkiewicz oddał nie­długo po II woj­nie (pierw­sze wyda­nie oddano do druku w 1947) w nasze ręce bar­dzo rze­telną i pod wie­loma wzglę­dami do dziś trafną ana­lizę szczę­ścia. Motto książki sta­nowi cytat z Etyki niko­ma­chej­skiej: „Wystarczy może, jeśli opra­co­wa­nie naszego przed­miotu osią­gnie ten sto­pień jasno­ści, na jaki przed­miot ten pozwala; nie we wszyst­kich bowiem wywo­dach trzeba szu­kać tego samego stop­nia ścisło­ści“. Co nie zna­czy, że nie należy się sta­rać osią­gać coraz lep­szego stop­nia jasno­ści wywodu choćby metodą kolej­nych przy­bli­żeń. Continue reading »

Przyznaję, że zosta­łem zewnętrz­nie zachę­cony, żeby nie powie­dzieć namó­wiony, do prze­czy­ta­nia tej książki. Treść nieco potwier­dziła nie­które moje prze­ko­na­nia i wsparła nie­które obser­wa­cje. Generalnie zro­biła na mnie duże wra­że­nie. Nie zna­czy to jed­nak, żebym był tą książką zachwy­cony. Mam swoje zastrze­że­nia. Widzę nato­miast dobry sens dla podob­nych publi­ka­cji, szcze­gól­nie dla świe­żych i prze­ję­tych poten­cjalną rolą terapeutki/y absolwentek/ów psy­cho­lo­gii. Continue reading »

Czytanie książki Братья Карамазовы, z róż­nych wzglę­dów trzeba będzie odło­żyć, więc żeby wra­że­nia z oglą­da­nia filmu cał­kiem nie osty­gły, piszę. Kto zna treść ten wie, kto nie zna, może się znie­chę­cić obję­to­ścią. Dlatego bez opo­rów będę się posłu­gi­wał frag­men­tami i zdra­dzał ele­menty fabuły. Ale zacznijmy od tech­ni­ka­liów. Gra aktor­ska zarówno cze­skich jak i pol­skich akto­rów nie pozo­sta­wia nic do życze­nia. Jest tak dobrze, że można się zupeł­nie oddać sma­ko­wa­niu tre­ści. Continue reading »

Film był cie­kawy, do pew­nego momentu. Całe szczę­ście, że ten moment był dość bli­sko końca. Styl ryso­wa­nia postaci może bar­dziej usys­te­ma­ty­zo­wany niż w Animal Kingdom, ale podobny. Nie wiem czy pole­cać, bo z jed­nej strony film mówi o bar­dzo oczy­wi­stych rze­czach, z dru­giej zaś mówi o nich w bar­dzo ładny i nie­oczy­wi­sty spo­sób, z trze­ciej strony poru­szane są tematy trudne do głę­bo­kiego zro­zu­mie­nia, a łatwe do powierz­chow­nego oce­nia­nia, z czwar­tej i ostat­niej już film miał być próbą dotknię­cia pro­blemu trud­nego szcze­gól­nie dla Amerykanów. Proponuję więc bez reko­men­da­cji zoba­czyć i oce­nić samo­dziel­nie albo (bo się nie powstrzy­mam i będzie psuja): Continue reading »

Chyba bar­dziej się zain­te­re­suję kinem austra­lij­skim. Na film wybra­łem się tro­chę z głu­pia frant i żeby czymś cie­ka­wym wypeł­nić sobie czas. Nie spo­dzie­wa­łem się, że będzie tak cie­ka­wie. Film dość lako­nicz­nie opi­sany zachę­cił mnie głów­nie tym, że nie był kome­dią ani animką. Miał to być thril­ler kry­mi­nalny, był tam też nie­zbyt udol­nie użyty przy­miot­nik „psy­cho­lo­giczny“. Po obej­rze­niu mogę ten film szcze­rze pole­cić. Continue reading »

Ivan: Zatem, jaki cel sobie wyzna­czysz? Co byś chciał zro­bić?
Adam: [iro­nicz­nie, odkła­da­jąc ogry­zek] Chcę upiec cia­sto.
Ivan:[jak naj­bar­dziej poważ­nie] Świet­nie, upie­czesz szar­lotkę! To będzie Twoje zadanie.

Wydawałoby się pro­sta histo­ria — neo­na­zi­sta zwol­niony warun­kowo tra­fia do para­fii gdzie ma być reso­cja­li­zo­wany nim wyj­dzie na wol­ność. Niby wystar­czy wytrzy­mać te trzy mie­siące, nie anga­żo­wać się, nie nabroić też jakoś bar­dzo by spo­koj­nie móc wró­cić na łono swo­jej grupy i do swo­jego daw­nego życia. Już na początku jed­nak robi się trudno. Continue reading »

Film, któ­rego obej­rze­nie zupeł­nie nie­po­trzeb­nie odwle­ka­łem. Zachęcony recen­zją Jakuba oraz licz­nymi opi­niami zna­jo­mych w końcu się wybra­łem. I nie zawio­dłem się … tak bar­dzo. Film jest bar­dzo spraw­nie zro­biony, bar­dzo ładnie zagrany ale… Przed obej­rze­niem, od ludzi któ­rzy film oglą­dali, usły­sza­łem, że fabuła jest tak zor­ga­ni­zo­wana, że jed­nako wspiera dwie moż­liwe inter­pre­ta­cje i że na koniec nic dobit­nie i jed­no­znacz­nie nie zostaje powie­dziane. Continue reading »

Książka Antoniego Kępińskiego pt. „Psychopatie“ została po raz pierw­szy wydana w 1977r. Publikacja została wzno­wiona w 2001r., uzu­peł­niona i zak­tu­ali­zo­wana o odno­śniki biblio­gra­ficzne do dzieł prze­tłu­ma­czo­nych na język pol­ski od czasu pierw­szego wydania.

Książka prze­zna­czona jest dla osób zain­te­re­so­wa­nych psy­cho­pa­to­lo­gią. Ze względu na spo­sób wpro­wa­dza­nia facho­wej ter­mi­no­lo­gii (skru­pu­latne tłu­ma­cze­nie ter­mi­nów, obra­zo­wa­nie przy­kła­dami, metaforyzowanie)dobrze się ją czyta nawet oso­bom nie zaawan­so­wa­nym w dzie­dzi­nie psy­chia­trii czy psy­cho­lo­gii kli­nicz­nej. Continue reading »

Świetny film dzi­siaj widzia­łem. Podejrzewałem, że może być jak w Gladiatorze albo 300. Byłem przy­jem­nie zasko­czony, bo film miał inte­re­su­jącą fabułę i był bar­dzo ładnie zagrany. Historia może nie jest tak popu­larna jak opo­wia­da­nie o bitwie pod Termopilami, ale jest cie­ka­wym gło­sem w dys­ku­sji jak wie­rze­nia i wyzna­nia wpły­wają na bieg histo­rii i roz­wój nauki. Continue reading »

Jestem ocza­ro­wany. Wiem, że można się zasta­na­wiać czy Jerzy Stuhr jest odpo­wied­nim odtwórcą postaci Stanisława Ignacego Witkiewicza zna­nego w nie­któ­rych krę­gach jako Witkacy. Może się też nie podo­bać prze­bieg fabuły. Rozumiem. Trudno. Continue reading »